psychologia społeczna

Człowiek jako istota społeczna. Badania nad zachowaniem społecznym rozwijały się 3 etapowo: -starożytność (filozofia społeczna) -XIX w. Zbieranie danych i opis środowiska społecznego (empiryzm społeczny) -stadium analizy społecznej- poszukiwanie związków przyczynowych i uogólnienie ich w teorie naukowe. Socjalizacja-proces, w trakcie którego następuje nasz rozwój. Rozwijamy się wchodząc w kontakty z innym ludzmi, dzięki czemu kształtujemy niezbędne w życiu społecznym wzorce, zachowania oraz przyswajamy sobie doswiadczenia i wiedze społeczności, której członkami jesteśmy. Proces ten trwa całe życie. Dwa ujęcia socjalizacji: 1.transmisja kultury, która prowadzi społeczność wobec swych członków. 2.proces w trakcie którego „stajemy się człowiekiem”. Ekstremalnie negatywna orientacja spostrzega proces socjalizacji jako ciągłą walkę między społeczeństwem a jednostką, której wynik może być różny. Krańcowo pozytywna orientacja spostrzega socjalizację jako względnie łatwy, naturalny proces rozwojowy. Wrodzone dziecku tendencje wzrostowe powodują, że stopniowo samoistnie adoptuje się do stawianych mu wymogów. Spiro podzielił podejscia do problemu socjalizacji ma trzy grupy: -socjetalizacji- kultura istnieje niezależnie od jednostek i stanowi siłę, która „przymusza” je do określonych zachowań. Ważny jest tu sukces procesu socjalizacji dla społeczeństwa jako pewnej całości. -indywidualistyczne – kultura istnieje tylko po przez jednostki. Kształtowana przez ich osobnicze jednostki. -kultura i osobowość reprezentują jednakowe siły, dochodzi między nimi do wzajemnych kontaktów (interakcji). Hollander-psychologia społeczna ma charakteryzować się dążeniem do formułowania teorii naukowych, które pozwolą ją określić. Jest bardzo młodą nauką, obecnie znajduje się w fazie poszukiwań takich uogólnień teoretycznych, które umożliwiają spostrzeganie na jednej płaszczyźnie teorii cząstkowych.